Z okazji przypadającej w 2025 roku 100. rocznicy urodzin Wojciecha Jerzego Hasa wraz ze Stowarzyszeniem Kin Studyjnych zapraszamy na wyjątkowy przegląd filmów reżysera, który jest niepowtarzalną okazją do przypomnienia sobie, a niekiedy do odkrycia na wielkim ekranie twórczości tego jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów. Wypełnione alegoriami, surrealistycznymi obrazami i psychologicznymi portretami dzieła, zmuszają do refleksji nad kondycją człowieka i jego miejscem w świecie. Nieustająco zachwycają, inspirują i fascynują. A idealnym miejscem dla tych „kronik wyobraźni” jest kino studyjne.
ROZSTANIE | 1960
Polska prowincja początku przełomu lat 50 i 60. XX wieku. Magdalena, warszawska aktorka teatralna, przyjeżdżająca do rodzinnego miasteczka na pogrzeb dziadka. Choć na pozór wydaje się, że czas się tutaj zatrzymał, bohaterka szybko przekonuje się, że miejsce, które dotąd wydawało się jej stałytm punktem świata – już nim nie jest. Śmierć dziadka zmienia relacje z gosposią Wiktorią, nigdyś bliską, a teraz zaskakująco obcą. Do opuszczonych przez zmarłego pokojów ustawia się kolejką chętnych lokatorów… Jedyny jasny punkt tej pożegnalnej wizyty to spotkanie z poznanym w pociągu młodzieńcem, Olkiem, wyraźnie zafascynowanym piękną aktorką.
Adaptacja opowiadania Jadwigi Żylińskiej. Komedia sentymentalna – jak nazwał ją sam Has – i kolejna w jego twórczości gra melodramtycznymi konwencjami, gdzie za gatunkowym kostiumem kryje się podszyta melancholidą opowieść o przemijaniu, niemożności powrotu do przeszłosci, poczuciu samotności. Kameralne kino stanowiące wizytówkę stylu reżysera, z Lindią Wysocką, gwiazdą przedwojennego kina i Władysławem Kowalskim, nowym aktorskim odkryciem Hasa w rolach głównych.
RĘKOPIS ZNALEZIONY W SARAGOSSIE | 1964
Jeden z najbardziej niezwykłych polskich filmów kostiumowych. Przedziwne perypetie Alfonsa van Wordena podczas jego podróży do Madrytu, gdzie ma objąć służbę w gwardii walońskiej, są okazją do opowiadania – przez spotykane przez niego postaci – kolejnych intrygujących historii. Bohater kilkakrotnie w zagadkowy sposób powraca do punktu wyjścia – tajemnicznej karczmy i jej upiornego otoczenia, by ponownie wyruszać w znane mu czasy i przestrzenie, jednak za każdym razem wypełnione innymi postaciami i widziane z innej perspektywy.
Jest to adaptacja XIX-wiecznej powieści Jana Nepomucena Potockiego, dzieła o losach równie skomplikowanych, co opowiedziana w nim historia, opublikowanym ponad 140 lat po śmierci autora. Jest jednym z najciekawszych przykładów narracji szkatułkowej, w której jedna historia prowadzi do drugiej, a z kolei ta do kolejnych, a wszystkie razem tworzą pełen obraz fabuły. Film Hasa został wyróżniony na zagranicznych festiwalach i zdobył uznanie w wielu krajach. Podobnie, jak jego literacki pierwowzór, przez dziesieciolecia krążył po świecie w różnych skróconych wersjach, aż w 1997 roku, z inicjatywy Martina Scorses i Francisa Forda Coppoli, zrekonstruowano jego pełną wersję i zaprezentowano ją zachodniej publiczności.
Seans poprzedzi prelekcja Marii Duffek – wrocławskiej scenografki, dekoratorki wnętrz i kostiumografki filmowej, laureatki Polskiej Nagrody Filmowej, Orzeł 2018 za scenografię filmu “Twój Vincent”.
SANATORIUM POD KLEPSYDRĄ | 1974
Wojciech J. Has, adaptując opowiadania Schulza, zdołał nie tylko podłać karkołomjnemu zadaniu przełożenia język filmu specyficznej poetyki prozy pisarza, ale także stworzył dzieło na wskroś oryginalne, znakomicie oddające atmosferę i klimat tej niezwykłej literatury.
W surrealistycznej scenerii dokonujemy wraz z bohaterem próby powrotu w świat dzieciństwa – do małego miasteczka, gdzieś na wschodnich kresach. Ten niezwykły świat wypełniają zjawy i majaki, ożywają figury woskowe z panopticum, pojawiają się postacie historyczne i zmaterializowane fantomy wyobraźni bohatera. Ta fantastyczna autobiografia napisana prosą, ale zawierająca pierwiastek najczystszej poezji, znalazła w wizji Hasa godny i prawdziwie oryginalny odpowiednik.
